(.poema..)


 

http://www.e-poema.eu

Oκτώβριος 2015

Νέο τεύχος (αρ. 22) με αφιέρωμα «O Mόντης στην Κύπρο».
Edito:
Η ποιητική πράξη αποτελεί έναυσμα και δράση, ανάνηψη και πραγμάτωση, ως καλλιτεχνική δραστηριότητα, εντός του κοινωνικού πεδίου. Η σύγχρονη πραγματικότητα, το ιστορικό γίγνεσθαι του οποίου την εμφανή εξέλιξη παρακολουθεί ο συγγραφέας στο σήμερα της κρίσης, είναι μια αδιάσειστη στιγμή επενέργειας στη δημιουργική σφαίρα: η ηθική αντίληψη απέναντι στην απτή πολιτική όσο και οι ψυχολογικές κοινωνικές συνιστώσες στο παρόν διακύβευμα του καπιταλισμού επηρεάζουν την παρεμβατική παρουσία της λογοτεχνίας στην «κυρίαρχη κατάσταση». Ωστόσο, τίποτε άλλο δεν συγχέει την αξία της συγγραφικής λειτουργίας μέσα στην κοινωνία παρά η ίδια η κοινωνία με την κατεστημένη δομή της κουλτούρας και του συστήματος επωφελών ελεγχτικών πρακτικών επάνω στο άτομο και το σύνολο. Η λογοτεχνία έχει τη δυνατότητα να επιδράσει σε θεμελιώδη ζητήματα όπως οι ανθρωπιστικές αξίες, η ελευθερία της επιλογής, η συνοχή και η αλληλεγγύη των κοινωνικών ομάδων, η διαχείριση της προσαρμογής στη νέα πορεία του επίκεντρου δυτικού κόσμου. Ετούτο ευαγγελίζονται οι φορείς της, οι συγγραφείς, ή τουλάχιστον προσδοκούν να το προσφέρουν αναθεωρώντας, τροποποιώντας την «εργαλειοθήκη» τους, εμπλουτίζοντας τη διανοητική εργασία τους στο οικοδόμημα του παραγόμενου πολιτισμού. Ολη αυτή η απόφανση είναι μια πρώτη φιλόδοξη πρόταση αντιμετώπισης της ραγδαίας κι αποπνικτικής πραγματικότητας των κεφαλαιούχων διευθυντηρίων, της απρόσωπης όσο και εμπράγματης εξουσίας των ολίγων επί των λαών. Το λογοτεχνικό κείμενο περιέχει «στοιχεία εξουσίας» ικανά ώστε να αντιταχθεί στο κατεστημένο και σταδιακά ν' αποκαλύπτεται δυναμικά ως αντιδιαστολή στην ορατή κατάσταση των παγκόσμιων πραγμάτων˙ μπορεί δηλαδή να αποδειχθεί είδος αντιπολίτευσης, να ασκήσει κριτική, να καταγγείλει, να διαγνώσει, ν' αναπτύξει ευπρόσιτες απόψεις και προτάσεις, να επαγρυπνήσει. Η ποιητική πράξη, επομένως, λειτουργεί ανακουφιστικά για να προτείνει τη διαφορετική θέαση... Και ύστερα, οι ποιητές αυτής της αντιτιθέμενης δύναμης στο κατεστημένο: πώς αλλιώς μπορούν να στοιχειοθετήσουν μιαν απάντηση, δεδομένου του παρασυρμού στη δίνη της μιντιακής υπερέκθεσης και της εμπορευματικής λογικής, σε πείσμα αυτού του παράδοξου μηχανισμού, δηλαδή μιαν απάντηση που θα διαφοροποιεί τη συνειδητοποιημένη ουσία του έργου τους από το στείρο προϊόν... Είναι ξεκάθαρα μια οντολογική ανάγκη, νόμος της καλλιτεχνικής σκέψης, επιδιωκόμενο περιεχόμενο για το πνεύμα και το καθαρό γίγνεσθαι, ή μήπως κάτι άλλο;

:::

 

Το ηλεκτρονικό περιοδικό (.poema..) κλείνει έναν κύκλο κυκλοφορίας τώρα, στα σχεδόν δέκα χρόνια παρουσίας του στα ελληνικά γράμματα. Η προοπτική της ύλης πρόκειται να αλλάξει από το προσεχές τεύχος, όπως και οι αναγνωστικές προτάσεις που αναστοιχειοθετούνται (και βεβαίως σε πνεύμα δημιουργικής ανανέωσης). Ούτως ή άλλως, μέσα από διακυμάνσεις, εύστοχες ή άστοχες επιλογές (ως ωφέλιμο δίπολο), μικρές κι ενδιαφέρουσες καινοτομίες ή επιδίωξη απεμπλοκής από κατεστημένες λογικές και άλλες νόρμες, το περιοδικό έχει μια σταθερή αντίληψη να προτείνει: ο λόγος υπεράνω της γραφής και του γράφοντος.

 

Ιούνιος 2013
Νέο τεύχος (αρ. 19) με αφιέρωμα «Πρώτο βλέμμα σ' ένα Καβάφη».
Edito:
Η επέτειος των 7 χρόνων κυκλοφορίας του περιοδικού οφείλει ως γεγονός ν' αναφερθεί μεταξύ των συνισταμένων που εισφέρουν στην προώθηση του ποιητικού λόγου, στο πλαίσιο της ελληνικής πνευματικής δημιουργίας, με τη χρήση των νέων τεχνολογικών μέσων. Κατά τη διάρκεια αυτής της επτάχρονης παρουσίας του (.poema..) επί των της ελληνικής ποίησης, οι εξελίξεις δρομολογήθηκαν τάχιστα διαμέσου της εξοικείωσης, κι άλλοτε της άρνησης ή της αμφισβήτησης του διαδικτυακού επικοινωνιακού αγαθού, από τον κόσμο της ελληνικής λογοτεχνίας. Είναι δεδομένη ωστόσο η δύναμη του Διαδικτύου: μπορούσε να εισδύσει στον μηχανισμό της διάδοσης του ποιήματος και να ενισχύσει την αναγνωσιμότητα και αναγνωρισιμότητά του από ένα ευρύτερο κοινό. Ετούτο συνέβη, και μάλιστα σε διαβαθμίσεις. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια «επανάσταση» στην επαφή του πομπού με τον δέκτη, εν προκειμένω της εκδοτικής πρότασης των λογοτεχνικών περιοδικών, σε νέα μορφή, προς τους αναγνώστες που χρησιμοποιούν την οθόνη των υπολογιστών τους σε καθημερινή βάση για ενημέρωση, επικοινωνία, άμεση εμπειρία και συνάρτηση με το τρέχον πολιτισμικό γίγνεσθαι. Στο σκεπτικό αυτό πρέπει να προστεθεί επιπλέον η διαπίστωση για τα προϋπάρχοντα έντυπα περιοδικά: εάν, στην πλειονότητά τους, με υπερεικοσαετή παρουσία στα λογοτεχνικά πράγματα, έφθιναν όντως προς την παρακμή (για διάφορους λόγους), δεν συνεπάγεται ότι αυτόχρημα τα ηλεκτρονικά θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος για την κυριαρχία τους. Είναι φανερό ότι απαιτείται «πολύς δρόμος» για τη νέα κατάσταση των περιοδικών, ειδικά σε ό,τι αφορά την έγκριτη λειτουργία του ρόλου που αναλαμβάνουν στο εξής, τόσο των έντυπων όσο και των ηλεκτρονικών. Η όποια δε παθογένειά τους οφείλεται άλλοτε στην απειρία πρόσληψης της κεντρικής ιδέας κυκλοφορίας τους από τους εκδότες (με το θεμελιώδες ερώτημα, εάν εξυπηρετείται η φύλαξη και ο πολλαπλασιασμός της ζωτικής δύναμης του λόγου) κι άλλοτε στην αμηχανία και τη σύγχυση που ούτως ή άλλως αντικατοπτρίζει τα αδιέξοδα, τους μη στόχους, τις ποιοτικές ακρότητες της παρούσας ιστορικής στιγμής. Η αισιοδοξία όμως (πρέπει να) κυριαρχεί. Παρ' όλα ταύτα, το περιοδικό πρωτοπόρησε ακολουθώντας τον σφυγμό της νέας πραγματικότητας, που ήδη διαμορφωνόταν στο εξωτερικό τον δεδομένο χρόνο (κυρίως παρακολουθώντας το αμερικανικό Poetry στη μετεξέλιξή του ως ηλεκτρονικό, από τα μέσα της δεκαετίας του 2000). Πρότεινε τρόπους προσέγγισης της ποίησης, εισέπραξε την αποδοχή των αναγνωστών είτε δοκίμασε αναγκαίες αλλαγές επί του περιεχομένου και των προτάσεών του με τη συνδρομή των συνεργατών του. Βεβαίως, η ανάδευση απόψεων, αντιλήψεων, καινοτομιών, εμμονών, αιτημάτων, επιχειρηματολογίας, συνεχίζεται γόνιμα. Η σημαντικότερη διαπίστωση επί του παρόντος, που συνδέεται με όλο το ανωτέρω σκεπτικό, είναι η απαλειφή ενός πρότερου, γνώριμου και στατικού σκηνικού: ο κλειστός χώρος του ποιητικού σιναφιού έχει διαρραγεί. Ο χρόνος θα επιβεβαιώσει εάν το φαινόμενο είναι ωφέλιμο και ουσιώδες, κι εάν πρακτικά θα αναδύονται νέοι, πιο απαιτητικοί, εξασκημένοι και εμπεριστατωμένοι αναγνώστες όσο και ικανοί πρωτοεμφανιζόμενοι δημιουργοί με περισσότερες προσλαμβάνουσες και κατάρτιση. Καθότι, υπεράνω όλων μόνη πραγματική είναι η διακονία της Ποίησης.


Φεβρουάριος 2013
Νέο τεύχος (αρ. 18) με αφιέρωμα «Μάτση Χατζηλαζάρου και νέες ποιήτριες».
Edito:
Το διαρκές διακύβευμα της ποίησης που ενοικεί στο ποίημα... Είναι η βασική στοχαστική προσέγγιση του λόγου στο σύγχρονο παρόν, αυτή η οποία ετεροκαθορίζεται από το γεγονός, από το ατομικό στοιχείο και τη συλλογικότητα, για να οδηγήσει σε νέες εφαρμογές της ανθρώπινης γνώσης. Η επιβράδυνση της ιστορικής αμεριμνησίας υφίσταται πια φανερά: ο ποιητής επιδίδεται σε μια αντίστιξη με την προγενέστερη πραγματικότητα κι οφείλει να αναγνώσει εκείνα τα «χνάρια» της επόμενης στιγμής για το άτομο και τη συλλογικότητα, για την ουσία της ροής του χρόνου στην κοινωνία και την τέχνη. Είναι, κατά μίαν έννοια, μέλος της προνομιακής ομάδας των σκεπτομένων˙του συνόλου όλων όσοι διατρανώνουν μια διαφορετική άποψη απέναντι στις υποδείξεις της παγιωμένης πραγματικότητας (με προσλαμβάνουσες που απολήγουν στην ιδεολογία, την πολιτική πρακτική, την επιστήμη, την υπαρξιακή συνοχή, το οντολογικό ζήτημα). Και περαιτέρω, συμμετέχει ο ποιητής στις διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στο βήμα του διαρκούς διαλόγου από οργανικούς διανοουμένους, στοχαστές, θεωρητικούς και εκφραστές της απαίτησης για επιβολή μιας στροφής του κόσμου ή, διαφορετικά, μιας άλλης προοπτικής για τη νεωτερικότητα: ο 21ος αιώνας δημιουργεί προϋποθέσεις για αλληλεπιδράσεις και γόνιμες συνιστώσες μεταξύ θεωρίας και πρακτικής μετασχηματισμών. Η δεξιότητα της ποίησης, σ' αυτό το πλαίσιο συγκυριών, είναι προφανής. Η ιδέα της περιέχει πανάρχαιες αρετές, χρήσιμες ανά περιόδους ευμάρειας και σωτήριες σε αρνητικές κορυφώσεις της ανθρώπινης κατάστασης, ενώ επίσης παρακινεί εναλλακτικές επιλογές προόδου. Ανανέωση των πνευματικών όρων, συνάρτηση σκέψης και έκφρασης -για την επίλυση προβλημάτων που αφορούν την ελευθερία, την ισοπολιτεία, το δίκαιο-, ανάδειξη αξιών, πρόσληψη της εμπειρίας και των συνειδήσεων προς όφελος του όντος ως μονάδα και σύνολο, ιδού μερικές από τις εκδοχές της. Ενδιάμεσος και καταλυτικός ο ποιητής, ετούτη η ελάχιστη μονάδα πολιτισμού. Ακούγεται υπόκωφα μα επιδραστικά, αναδεύει τη λεπτομέρεια μες στο συγκεκριμένο, αραιογραφεί όλα τα ερωτήματα πριν τις ατέρμονες απαντήσεις: «ποιο είναι το νόημα της εμπνευσμένης δημιουργίας; και πώς θα κριθεί εφ' ημέραν όταν η μοναδική ηθική διάστασή της περικλείει εννοιολογικά την περάτωση - την ισόρροπη συσχέτιση της ύπαρξης με το αέναον, όσο και την εναρμόνιση της πίστης με την επιθυμία του όντος; ποιος διαχωρισμός θα ωφελήσει την πράξη έναντι του προϊόντος χρόνου; είναι άραγε το ενδιάμεσο υλικό αυτό που ο καλλίτεχνος νους ονομάτισε "ποίηση"; κι ο λόγος, αυτή η παρόρμηση του υπάρχειν, θα κορυφωθεί επιτέλους; ποιο μέγεθος μπορεί να καταμετρηθεί για την απουσία του θεού από τη σύγχρονη αφήγηση; μήπως μένει στείρα η εποχή από έλλειψη ενός απαιτούμενου όλβιου μύθου; στην εντέλειά της, η εποχή, δημιουργεί πιθανώς αναχώματα πριν την έλευση μιας επόμενης, ακόμη πιο επώδυνης αλλά σαφέστερα πιο "κινητικής";...».


Ιανουάριος 2013
Οι (.poema..) εκδόσεις παρουσιάζουν τη νέα κυκλοφορία τους, «Μάτση Χατζηλαζάρου: Ποιήτριες μιλούν για το πρόσωπο και το έργο + Μία συνέντευξη για την παράσταση». Κυκλοφορεί με αφορμή την παράσταση «Μάτση Χατζηλαζάρου: Σβήσε το φως και ξαναρχίζουμε», σε σκηνοθεσία και δραματουργική επιμέλεια της Δήμητρας Κονδυλάκη και με ερμηνεία της Δέσποινας Παπάζογλου. Γράφουν οι ποιήτριες Αντιόπη Αθανασιάδου, Λένα Καλλέργη, Ελσα Κορνέτη, Αγγελική Σιγούρου. Η συνέντευξη της σκηνοθέτιδας δημοσιεύτηκε ήδη στο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού (αρ. 17, Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2012). 
Δελτίο Τύπου: http://vassilisrouvalis.blogspot.gr/2013/01/poema.html


Δεκέμβριος 2013
Οι (.poema..) εκδόσεις παρουσιάζουν την ποιητική συλλογή «Στίχοι καταλανής φωνής» της Anna Aguilar Amat (μτφρ.-επίμ.: Βασίλης Μανουσάκης). Πρόκειται για μια επιλογή ποιημάτων της Καταλανής ποιήτριας που συστήνεται για πρώτη φορά στην ελληνική βιβλιογραφία. 


Οκτώβριος 2012
Νέο τεύχος (αρ. 17) με αφιέρωμα «Νικηφόρος Βρεττάκος: αποτίμηση».
Edito:
Για μία ακόμη φορά ο ποιητικός λόγος συμβιώνει με την πραγματικότητα, ευρισκόμενος σε παράλληλη πορεία με αυτήν, μέσα από μια διαδικασία συνεχούς διαλόγου και διατύπωσης ιδεών, αλλ' εξίσου παραμένοντας σε ισχύ η απουσία ενός εμφανούς συσχετισμού μεταξύ τους. Με αυτή την παραδοχή ο ποιητής διακρίνει την επιδείνωση στο παρόν της ανθρώπινης κατάστασης και μεταπλάθει τη συμπίεση των αξιών, της ηθικής και της ψυχικής σύνθεσης σε έργο αποτύπωσης μιας γενικής βούλησης. Στην «κατάσταση εξαίρεσης» που ίσταται αυτή τη στιγμή η δυτική σκέψη, κατά τον Giorgio Agamben, παρασυρμένη δε από την ανοδική οικονομική κρίση όπως και τα συνεπακόλουθα αδιέξοδα των αναπτυγμένων κοινωνιών, σε επίπεδο διακυβέρνησης, ατομικής επιβίωσης και ιδεολογικών αδιεξόδων, οι ενασχολούμενοι με την ποίηση εισπράττουν τη βαριά αίσθηση της ιστορικής συνείδησης. Ο στίχος μοιάζει βραχυκυκλωμένος˙ η νοηματοδότηση της λέξης οφείλει, άραγε, να υποκρύπτει μηνύματα απευθυνόμενα προς έναν αναγνώστη που θα αποκωδικοποιήσει τον χάρτη διαφυγής από τη συγκυρία του τρέχοντος χρόνου; Ή μήπως ο στίχος λογοδοτεί ενώπιος ενωπίω με την αναπότρεπτη ρεαλιστική εμπειρία του κόσμου; Σε όποια προσπάθεια κι αν προβεί κάποιος, θα σταθεί στο ανάχωμα της αμηχανίας η οποία περιβάλλει το σύγχρονο πνευματικό περιβάλλον με το τέλος της αιματηρής εμπειρίας του εικοστού αιώνα, την κατίσχυση του καπιταλισμού, αλλά και τους κλυδωνισμούς που έχουν επιφέρει στην παγκόσμια κοινωνική σκακιέρα οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Ο αντίκτυπος είναι εμφανής στη διαμόρφωση της παρούσας ποιητικής: ο δημιουργός ανάμεσα στις άλλες προσλαμβάνουσές του αναλαμβάνει την ύφανση ενός λυτρωτικού οράματος. Οι συνάνθρωποι, κατ' αυτόν, έχουν τη δυνατότητα να ενστερνιστούν ή ν' απορρίψουν την προσπάθεια, να χλευάσουν ή να εισέλθουν στο ουτοπικό σχήμα του. Είναι αυτή η αντίληψη (διατυπωμένη αδρά από τον Οδυσσέα Ελύτη: «Ν' αδράξουμε έναν άλλο κόσμο ενσωματωμένο στον δικό μας...») που φαίνεται μοιραία η καταδίκη του δημιουργού και του μυθολογισμού του. Ο μικρός παράδεισος που συναρμολογείται εν προκειμένω, είναι μια συνειδητή αποστροφή στα ειωθότα. Κι ο ποιητής επιβιώνει -και επιβεβαιώνεται- στα όρια της πίστης, έτοιμος για αντινομίες, εξισορροπητής της εμπράγματης ζωής και της υπαρξιακής φλόγας. Εως στιγμής, τον προβληματισμό γύρω από αυτόν διέπει μια κοινή συνθήκη - η μετάπτωσή του, ως σημαίνον και σημαινόμενο, ως μονάδα του συνόλου, ανάμεσα σε κοινωνικές συνθήκες, επιστημονικές εξελίξεις, εκζητήσεις στην τέχνη και τον στοχασμό. Aλλο τόσο, το σημερινό φαινόμενο της ιλιγγιώδους επικοινωνίας που τρέφεται από αφηγήσεις με πομπώδεις εικόνες και σύντομα νοηματοδοτημένα μηνύματα, έχει επιβληθεί στην ποιητική σκέψη. Η ποίηση διαθέτει μόνον συγκεκριμένα εργαλεία, ανεπαρκή στον ανταγωνισμό. Αλλά δίχως επίγνωση της προσωρινότητας και επιδίωξη της διαχρονικότητας, η επικοινωνία καταλήγει σε αδιέξοδα. Εν αντιθέσει με τον ποιητικό λόγο που προσδοκά τη συνεχή παρουσία του στο γίγνεσθαι και την επικαιροποίησή του με όφελος στην εξέλιξη του πολιτισμού.


Ιούλιος 2012
Νικηφόρος Βρεττάκος, αφιέρωμα στον άνθρωπο και ποιητή

ΚΟΡΩΝΗ, Σάββατο 21 Ιουλίου 2012

Εκδήλωση τιμής για τον «ποιητή του Ταϋγέτου» Νικηφόρο Βρεττάκο οργανώνεται από την Κίνηση Ενεργών Πολιτών Κορώνης με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννησή του και την ανακήρυξη του «Ετους Βρεττάκου 2012» από το Υπουργείο Πολιτισμού. 
Η βραδιά πλαισιώνεται από λογοτεχνικό και μουσικό μέρος αποσκοπώντας στη σκιαγράφηση της πνευματικής του προσωπικότητας. Θα πραγματοποιηθεί στον ειδυλλιακό χώρο εκδηλώσεων του αλσυλλίου της Παναγίας Ελεήστριας, στις παρυφές του κορωναίικου κάστρου (9.00 μ.μ., είσοδος ελεύθερη).
::: Η σύγχρονη-διαχρονική αποτύπωση του κόσμου μέσα από τους στίχους και τα κείμενα του Ν. Βρεττάκου θ’ αποτελέσουν το σημείο αιχμής για τους ομιλητές Κώστα Βρεττάκο (σκηνοθέτης), Ελένη Τζινιέρη-Τζανετάκου (βιβλιοθηκονόμος – Αρχείο Βρεττάκου/Δημόσια Βιβλιοθήκη Σπάρτης), Βασίλη Ρούβαλη (συγγραφέας-δημοσιογράφος), Μαρία Τσαγκαράκη (φιλόλογος).
::: Η συναυλία που θ’ ακολουθήσει, περιλαμβάνει τραγούδια από έργα του συνθέτη Παναγιώτη Κωνσταντακόπουλου, βασισμένα σε ποίηση του Ν. Βρεττάκου. Ποιήματα θα διαβάσει η Ελένη Τζιαμουράνη. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι τραγουδιστές Μαντώ Παναγιωτάκη, Ελένη Τζιαμουράνη και ο συνθέτης.
Χορηγός επικοινωνίας: (.poema..), ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση http://www.e-poema.eu


Ιούνιος 2012

Νέο τεύχος (αρ. 16) με αφιέρωμα «Ποίηση με πολιτική ανάγνωση».
Edito:
Η ποίηση είναι παρούσα, άλλη μία φορά, ενώπιον της πολιτικής των πολιτικών και της κοινωνικής κινητικότητας σ' αυτή τη στροφή της πραγματικότητας και του κόσμου. Η Ιστορία διεισδύει στα γρανάζια του στίχου, όπως ακριβώς ο ποιητικός λόγος επιδρά στη θέαση της πολιτικής πράξης. Σ' αυτό το σταυροδρόμι του ευρωπαϊκού πολιτισμού και ανάμεσα στις εξελίξεις που επανακαθορίζουν τις αντιλήψεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, η ποίηση καλείται να υπερασπίσει αξίες, να επαναφέρει ισορροπίες μεταξύ λογικής και φαντασιακού, να εξομαλύνει τις ακρότητες, να ανακαλύψει νέες ατραπούς για τη σκέψη, να προτείνει τη δράση και να ενισχύσει τη συνειδητοποίηση του καιρού και της ύπαρξης. Το ποίημα, αυτή η ελάχιστη μονάδα κρούσης, βρίσκεται σε δυσχερή θέση ανάμεσα σε ισχυρούς πυλώνες ιδεολογικής πολυλογίας, φλύαρης επιχειρηματολογίας περί προοπτικής και ανούσιας περιστροφής γύρω από το μη αναγκαίο και άκαιρο, το ανωφελές, διά στόματος πολιτικών. Από αυτή την άποψη, ο δημιουργός αισθάνεται παρίας αντιμετωπίζοντας την εκφραστική απομόνωσή του ως αδυναμία να επιβληθεί στο λεχθέν το οποίο βασίζεται σε σχεδιασμένους νοηματικούς μαιάνδρους και, κυρίως, σε ευπειθή σημεία τριβής μεταξύ πομπού και δέκτη του πολιτικού μηνύματος. Η ποιητική δεινότητα αποτρέπεται από τους υπεύθυνους ταγούς της πολιτικής και κοινωνικής δημοσιότητας, όπως ολοφάνερα συμβαίνει, με αποτέλεσμα να παραβλέπονται η αλήθεια που πρεσβεύει για την ουτοπική επιθυμία: εάν ο ποιητής καλούνταν είτε να αναζητήσει απαντήσεις γύρω από τα ζωτικά θέματα των σημερινών κοινωνιών και των συστημάτων πολιτικής εξουσίας, είτε ν' αναζητήσει διεξοδικές λύσεις σε προβλήματα και να προτείνει οράματα και προσδοκίες, θα προκαλούνταν πιθανώς μια συστημική ανατροπή. Η θεμελιώδης, κάθετη διαφορά-διαφοροποίηση από την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων καθιστά τον ποιητή ομογάλακτο της ουτοπίας (όπως τον εννοεί ο Αντόρνο). Δεν θέλει να πει αλλά να πράξει αφού έχει αντιληφθεί ως μάγος την εξέλιξη. Προσδοκά την άνοιξη ενός αξιακού συστήματος, την ανάδυση μιας πραγματικότητας αλλιώτικης όπου η εσωτερική ζωή θα παραλληλίζεται, όσο το δυνατόν, με την κοινωνικότητα του ατόμου και η ετερότητα θα βρίσκει ισαβαρή στηρίγματα με την κανονικότητα της ανθρώπινης διάστασης. Η προκείμενη παρακμή πρόκειται να αντικατασταθεί: το «εγώ» θα πάρει νέα τροπή, η συνείδηση θα ξεπεράσει την αποξένωση. Η ανανέωση θα έρθει μέσα από τη ζύμωση του ιστορικού χρόνου. Ανάμεσα σ' αυτές τις παραμέτρους, η ποίηση ενθαρρύνεται να διεισδύσει βαθύτερα στον μικρόκοσμο που ορίζουν το παρόν και η επιθυμία της κάθε εξουσίας, για να τον αποκαθάρει αποκτώντας πάλι ελπίδα η ύπαρξη, δηλαδή έναν διευρυμένο ορίζοντα από ιδέες και πρακτικές, μια προοπτική για τη συνέχιση του πολιτισμού. Η Ιστορία διδάσκει ότι κάθε τέτοια μεταλλαγή είναι σαρκοβόρος, απότομη, πιεστική, αλλά πάντοτε οδηγεί στην επόμενη αυγή. Και αυτό πρέπει η ποίηση να αντιληφθεί σήμερα, να το διαχειριστεί αποφασιστικά.


Μάρτιος 2012
Το περιοδικό συμμετέχει στη Δια-μαρτυρία που οργανώνεται στις 21 Μαρτίου (Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης), ανταποκρινόμενο στην πρόσκληση του Κύκλου Ποιητών για μια πορεία συγγραφέων, εκδοτών, καλλιτεχνών προς το Σύνταγμα. «...Μια διαδήλωση υπεράσπισης ενός Πολιτισμού που δεν κρίνεται από την Κρίση, που όταν μνημονεύεται απαντά, με το δικό του τρόπο, στα όποια Μνημόνια», όπως σημειώνεται στο επίσημο κείμενο.
Περισσότερες πληροφορίες στο ιστολόγιο: http://www.21martiou.blogspot.com/


Φεβρουάριος 2012
Ετοιμάζεται το επόμενο τεύχος (αρ. 16) με αφιέρωμα στον ποιητή και πεζογράφο Αργύρη Χιόνη εξ αφορμής του αδόκητου θανάτου του.


Στατιστικά δεδομένα του (.poema..)
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται στο google analytics, το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση (.poema..) είχε 6.756 μοναδικούς επισκέπτες στο χρονικό διάστημα μεταξύ 14 Ιανουαρίου και 13 Φεβρουαρίου 2012.


Ιανουάριος 2012
Νέο τεύχος (αρ. 15) με αφιέρωμα «Τον Ελύτη, τόσο πολύ»
Εγκαινιάστηκαν οι στήλες «Ποίηση-Θέατρο», «Κύπρου λόγος», «Αποψη», «Ευδόκιμοι βίοι».
Edito:
Το διακύβευμα της ποίησης είναι στοίχημα˙ απαρίθμηση ενός προς ένα των στοιχείων της πραγματικότητας που συμβαίνει˙ καρτερική στιγμή της. Κάθε μύστης του στίχου διαθέτει ένα επιπλέον εργαλείο απέναντι στο γεγονός, τις πρακτικές λύσεις για την επερχόμενη βαρβαρότητα της πολιτικής, το υποκειμενικό στοιχείο στον χώρο των κοινωνιών, τη σύγχρονη φοβία του Είναι. Ο ποιητής καλείται να ανταπεξέλθει στην κακοδαιμονία δίνοντας σημασία στην οντότητα, η οποία είναι αφ' εαυτής ευδαιμονία. Δεν είναι βέβαιο ότι θα καταφέρει να δαμάσει την επικαιρότητα (ούτε μάλλον χρειάζεται να το προσπαθήσει) αλλά σαφώς αρκεί να συνεισφέρει με την τέχνη του στο νόημα του τωρινού χωροχρόνου. Εάν τα όντα αποκτούν τις συντεταγμένες τους, διάσταση και νόημα, σύμφωνα με τη χαϊντεγκεριανή θεώρηση, ο δημιουργός αποδέχεται τα σχήματα και μέσα από αυτά δημιουργεί τα δικά του: έτσι αποκτά νόημα η ελευθερία, η αξία της φαντασίας, ο ενθουσιασμός της ανακάλυψης μιας άλλης ερμηνείας της σκέψης, η έκφραση του ανείπωτου. Η Ιστορία που τώρα συντάσσεται, η αλληλουχία και ο παραλληλισμός των γεγονότων στο διεθνές περιβάλλον, συμπαρασύρει την ποιητική τέχνη, επιδρά στις αναζητήσεις ή και τα υπεσχημένα της, την αναθεωρεί, την επαναπροσδιορίζει. Κατά μία έννοια ο σημερινός άνθρωπος διανύει μια περίοδο τρομοκρατίας, θολής και απτής, βεβαιωμένης. Ταυτόχρονα όμως, λαμβάνει τα ηνία μιας μοναδικής κούρσας προς τα εμπρός, την έξοδο από την τραγικότητα του 20ού αιώνα. Μπορεί ν' αναπτύξει μια διαλεκτική με το αύριο, να δρέψει καρπούς από την καλλιτεχνική αποτύπωση της αγωνίας για τη συνέχιση του κόσμου (ποιοι και πώς), να συνοψίσει τα επιτεύγματα και τις αδυναμίες (γιατί και γιατί), να εφορμήσει στην επιζητούμενη ολοκλήρωσή του. Ο ποιητής εγχύεται σ' όλα αυτά, προσδοκά, δοκιμάζει, προτείνει ή αντιστρόφως ανάλογα σιωπά, αναμένει, υποσημειώνει - πάντως δρα καθοριστικά επί του τωρινού παρόντος. Ισως είναι ένα «τηλεφώνημα στο Υπερπέραν», κατά τον Frank O' Hara, είτε ακόμη «και καμιά ρυτίδα η τύψη, αλλά σε βάθος μέγα» από τον Οδυσσέα Ελύτη, ή και «ένα χάδι φιλικό ανάμεσα σ' αγρίμια, που κατάφεραν κι έγιναν φίλοι» της πρωτοφανέρωτης Kάλλιας Παπαδάκη. Το σημαντικό είναι να παρατηρεί κανείς τον κόσμο με κάτοπτρο καθαρό, να διεμβολίζει την παραδοχή με την ανατρεπτικότητά του, να εμφυσεί δύναμη σε εγνωσμένες αδυναμίες, να κατανοεί το ασαφές, να αναπλάθει και να ανανεώνει τα μόρια της δημιουργικότητάς του, να επιτρέπει στις σκιές την πιο ελκυστική μεταμόρφωση του ορίζοντα, να παραδέχεται τη σαφήνεια ακόμη κι όταν του αντιστέκεται, να αρνείται την άρνηση και να καταφάσκει επιτέλους απέναντι σ' ό,τι αληθινό, να μην ορρωδεί, να μην υποχωρεί, να ψηλαφίζει την ανθρώπινη ενέργεια, να επικεντρώνεται στις αξίες του χρόνου, να αναθεωρεί και να ανασυντάσσει τις λέξεις, να σιωπά στη μοναδική στιγμή, να νιώθει το ποίημα.

 

web site by WeC.O.M.
©