Αφορισμοί της Alda Merini



Τ’ αγαπώ
πάντοτε εκφύλιζε
τη δημιουργία.

Η ποίηση
είναι η επιδερμίδα του ποιητή.

Δεν καταφέρνεις κάθε φορά
να παραμένεις αιώνιος.

Μ’ αρέσει η ζωή
σε κομματάκια.

Ο έρωτας των φτωχών λαμπυρίζει περισσότερο από κάθε φιλοσοφία.

Όποτε αγαπώ κάποιον άνθρωπο
περνάει στην Ιστορία.

Το πιο ωραίο θέατρο
που αξίζει να δεις
είναι το ίδιο σου το πεπρωμένο.

Η Κόλαση είναι το πάθος μου.

Ο λογισμός
δεν έχει ανάγκη
από σάρκα.

Συχνά ρίχνω το φως σε άλλους
αλλ’ εγώ παραμένω
στο σκοτάδι πάντοτε.

Η γύμνια
μού φρεσκάρει την ψυχή.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει
τι έχουμε μεταξύ μας
εγώ κι ο Θεός.

Δεν γίνεται να περιγράψεις κάτι
που δεν έχεις λατρέψει ποτέ σου.

Προσπάθησα να κλάψω
με τα χέρια.

Τα χρώματα ωριμάζουν τη νύχτα.

Κάθε ερωτευμένος περιέχει τον Θεό.

Βρίσκω τους στίχους μου βουτώντας στο μελανοδοχείο τ' ουρανού.

Υπάρχουν νύχτες που δεν συμβαίνουν ποτέ.

Ο ποιητής δεν αποβάλλει ποτέ τις σκιές του.

Αγάπη μου σε ονειρεύτηκα όπως ονειρεύεται κανείς τα ρόδα και τους αέρηδες.



L'amo
ha sempre corrotto
il creato.

La poesia
è la pelle del poeta.

Non sempre si riesce
ad essere eterni.

La vita mi piace
a pezzi.

L'amore della povera gente brilla più di una qualsiasi filosofia.

Quando amo un uomo
passa alla storia.

Il più bel teatro
da guardare
è il proprio destino.

L'inferno è la mia passione

Il pensiero
non ha bisogno
di carne.

Illumino spesso gli altri
ma io rimango
sempre al buio.

La nudità mi
rinfresca l'anima.

Nessuno può sapere
cosa c' è
tra me e Dio.

Non si può descrivere una cosa
che non si è mai amata.

Ho provato a piangere
con le mani.

I colori maturano la notte.

Tutti gli innamorati sono in Dio.

Io trovo i miei versi intingendo il calamaio nel cielo.

Ci sono notti che non accadono mai.

Il poeta non rigetta mai le proprie ombre.

Amore mio ho sognato di te come si sogna della rosa e del vento. 

[Προδημοσίευση στο περ. Απηλιώτης, τ. Δεκέμβριος 2010. Παραπομπή εδώ]

 

web site by WeC.O.M.
©