Ζωντανός εστί ο ποιητής...


Τα «Ελεγεία της οξώπετρας» αποτυπώνουν έμπρακτα την κορύφωση ενός δημιουργού που κατάφερε, όσο ελάχιστοι άλλοι, να στρέψει τον αναγνώστη, αυτόν τον ιδανικό συνομιλητή που προσδοκούσε, στην ουσία της ποιητικής τέχνης του. Είναι φανερό ότι το ελυτικό έργο διαβάζεται με συνειδητή προσήλωση, ειδάλλως το νόημα χάνεται σε ανούσιους συσχετισμούς μεταξύ σημαίνοντος-σημαινόμενου. Ο ποιητής προδικάζει αυτή τη εξέλιξη, δηλώνει την ταυτότητά του και ταυτόχρονα απαιτεί από τους συνδαιτυμόνες του μια προετοιμασία απέναντι στο ξάφνιασμα, στην ηδύτητα, στην ελλοχεύουσα μαγική διάσταση των στίχων του. 

Με ποιες προϋποθέσεις, λοιπόν, στέκεται κάποιος μπροστά στον Οδυσσέα Ελύτη και πώς δοκιμάζει να τον αντιμετωπίσει; Αντί άλλης απάντησης ας αναφερθούν μερικές ιδιαίτατες πτυχές της ποιητικής τέχνης του: στοχαστική ανάγνωση και αισθητική πραγμάτωση, θεματική ουσία και πρωτότυπος μύθος, λυρική εικονογραφία και αυτοενδοσκόπηση. Και το σημαντικότερο, αν μη τι άλλο, ο Οδυσσέας Ελύτης διαπιστώνει την αιωνιότητα έξω από τον χρόνο και τη θνητότητα μέσα στον χρόνο…
 
Συμμετοχή στο αφιέρωμα για τον Οδυσσέα Ελύτη "Ζωντανός εστί ο ποιητής του Αιγαίου ύστερα από δέκα χρόνια" (επιμ.: Τέα Βασιλειάδου, συμμ.: Γιάννης Κοντός, Κώστας Παπαγεωργίου, Γιώργος Μπλάνας, Κώστας Καναβούρης, Γιώργος Λίλλης, Βασίλης Ρούβαλης), εφημ. Ημερησία, Σαββατοκύριακο 18-19 Μαρτίου 2006

web site by WeC.O.M.
©